KUNIO.PL - największa polska strona o serii Nekketsu!



熱血高校ドッジボール部<

Nekketsu Kōkō Dodgeball Bu

Technos Japan Corp. Arcade / PlayStation 2 / PlayStation Store / Nintendo eShop 11/1987



Po średnio udanej bijatyce Nekketsu Kouha Kunio-kun, Technos postanowiło przenieść Kunia do gry sportowej. Stojąc przed szkołą nasz bohater oberwał piłką w głowę od zawodnika dodgeball'a. W poszukiwaniu sprawcy, Kunio bierze udział w turnieju o mistrzostwo świata w zbijaka. Tak pokrótce zaczyna się Nekketsu Kōkō Dodgeball Bu!.

Gra posiada dwa tryby rozgrywki. Możemy wziąć udział we wspomnianym turnieju jak i zmierzyć się z "żywym" przeciwnikiem.

Jak się gra w zbijaka? Otóż mamy boisko podzielone linią na dwie połowy, która rozdziela dwie rywalizujące ze sobą drużyny. Zespoły składają się z siedmiu graczy. Czworo z nich znajduje się na własnej połowie boiska, a troje po za liniami strony rywala. Zabawa polega na uderzaniu piłką w graczy znajdujących się po drugiej części boiska, aż do momentu ich wyeliminowania. Pasek zdrowia widniejący u góry ekranu symbolizuje ilość zawodników w polu danej drużyny. Jego długość różni się w zależności od liczby jej członków. Niektóre drużyny bowiem posiadają jeszcze graczy rezerwowych, którzy wchodzą na boisko w miejsce tych zbitych. Jedna kreska to jeden gracz. Zawodnicy występują w kilku wariantach. Najmniejsi i szczupli są najmniej odporni na obrażenia. Najczęściej jedno trafienie wystarcza, by ich wyeliminować. Więcej są w stanie przyjąć na klatę grubi zawodnicy, a najbardziej wytrzymali są Ci duzi. Bronić możemy się poprzez złapanie piłki, przykucnięcie, bądź podskok. Wygrywa ta drużyna, która wyeliminuje wszystkich graczy przeciwnika. Choć da się uderzyć również tych poza boiskiem, nie można ich "zbić". Gracze ci, służą nam jako wsparcie. Mogą na przykład przejąć piłkę, która opuściła boisko i nam ją oddać, bądź bezpośrednio cisnąć nią w rywala - nie jest to jednak opłacalne, gdyż ich uderzenia są znacznie słabsze od graczy z pola. Oprócz tradycyjnego rzutu, zawodnicy z pola mają do dyspozycji także rzut specjalny - inny dla każdego z zawodników. U jednego na przykład piłka ulega spłaszczeniu i leci dużo szybciej niż normalnie, u innego porusza się ruchem okrężnym, na chwilę zatrzymuje się po czym uderza w rywala. Rzuty specjalne zadają więcej obrażeń od tradycyjnych. Sama rozgrywka jest naprawdę dobra i dynamiczna. Irytuje niekiedy sztuczna inteligencja. Przeciwnicy nieraz potrafią wymieniać między graczami wiele podań, które tak naprawdę nie mają żadnego sensu, poza tym, że wydłużają czas meczu. Zdarza się im także podać piłkę do zawodnika, który właśnie został wyeliminowany.

Tak jak wspomniałem na początku w grze występuje dziewięć zespołów. Oprócz Nekketsu jest to także drużyna Hanzouno, Anglia, Islandia, Chiny, Afryka i USA. Każda z nich ma swoją własną plansze, charakterystyczną dla danego kraju. Na przykład z Anglią zagramy w Londynie z Tower Bridge w tle, z Kenią w dżungli, a w Japonii wśród drzew kwitnącej wiśni z górą Fuji w oddali. Mnie najbardziej spodobało się boisko Islandii. Gramy tam na lodzie wśród dopingujących nas pingwinów. Od nawierzchni zależy także prędkość poruszania się graczy. Zawodnicy szybciej poruszają się na np. po lodzie niż na grząskim boisku. Szkoda tylko, że grając w trybie multi nie mamy możliwości wyboru planszy. Ograniczeni jesteśmy tylko do jednej planszy.

Grafika jest przyzwoita, jednak odstaje od późniejszych gier studia. Boiska wyglądają ładnie i tak jak wspomniałem różnią się w zależności od kraju. Nie podoba mi się design postaci. Niektórzy silniejsi gracze są sporych rozmiarów w porównaniu do słabszych zawodników, którzy wyglądają przy nich jak karły. Prezentuje się to dziwnie. Śmiem twierdzić że to najbrzydziej wyglądające modele postaci ze wszystkich gier z Kunio. Do tego są stosunkowo mało różnorodne, co sprawia że wiele zespołów ma identycznie wyglądających graczy.

Oprawa audio trzyma za to wysoki poziom. Każdemu boisku towarzyszy osobna melodia, idealnie dopasowana do kraju z jakim gramy. Odgłosy z samej rozgrywki również prezentują się dobrze. Osobny dźwięk towarzyszy rzutowi, uderzeniu czy podaniu.

Podsumowując Nekketsu Kōkō Dodgeball Bu! to bardzo dobry tytuł. Mimo swojego wieku to wciąż jedna z czołowych gier o zbijaku. Gorąco polecam zagrać!!

Jedah

Tłumacz i recenzent gier. Olbrzymi fan kultury krajów dalekiego wschodu jak i mangi i anime. Retrogracz. Posiada pokaźną kolekcję starych konsol. Uparcie twierdzi, że stare gry są lepsze od nowych. Pokochał produkcje z Kunio już w wieku 11 lat i trwa w tej miłości do dziś.