ダウンタウン熱血べーすぼーる物語 野球で勝負だ！くにおくん
Downtown Nekketsu Baseball Monogatari: Yakyū de Shōbu da! Kunio-kun
Baseball... chyba najpopularniejszy sport w Ameryce - sądząc po amerykańskich filmach w których główne role grają dzieciaki. Firma Technos Japan Corp. także wpadła na ten pomysł i wykorzystał motyw gry w baseball w jednej ze swoich gier, na wstępnie dodam, że "Downtown Nekketsu Baseball Monogatari" to najbardziej odchodząca od stereotypu gier z Kunio Kun, która wykonana jest w odmienny sposób...
...bowiem w swojej strukturze przypomina managera! Ale zaraz, po kolei: to że jest to Baseball już wiemy, a jak przedstawia się fabuła? Klasycznie: musimy zrobić wszystko, żeby wygrać sezon na pierwszej pozycji - czyi pokonać jak największą liczbę przeciwnych teamów - tych jest naprawdę kilka - tylko z tym problemem, że czas rozegrania meczu czasami jest bardzo długi! Na każdy mecz składa się 10 kolejek, w każdej można zdobyć nieograniczoną ilość punktów, chodź z pozoru wydaje się to łatwe to jednak jest całkiem odwrotnie niż by nam się wydawało! Tutaj zdobycie jednego kompletu trzech punktów graniczy z cudem! No może trochę przesadziłem, ale póki nie "wetrzemy" się w grę będzie to dosłownie: masakra! Będziesz modlił się o to by złapać lecącą piłkę i szybko bez zastanowienia rzucić ją do najbardziej zagrożonej bazy - pierwsza godzina spędzona z grą to koszmar który zapewne odstraszy miłośników spokojnej, prostej, szybkiej rozrywki.
Grafika w grze jest miła, ale nie nazbyt dziecinnie kolorowa. Postacie są małe, pulchne i przyjemne do oglądania - czyli takie jak pokochaliśmy w poprzednich częściach Kunio Kun - zastrzeżenie jedynie mam do twarzy - ale w grach na SNES'a Technos tym nigdy nie "błyszczał".
Sposób rozegrania meczy z początku wydaje się prosty, za sekundę trudny, a na koniec przejrzysty i nie wymagający wysiłku... to znaczy, że zanim nauczymy się dobrze grać - będziemy musieli dokładnie poznać i grę i zasady Baseballu! Przez cały czas gra stwarza pozory trudnej i nie do przejścia - wszystko zmienia się kiedy poznamy tajniki, rzucania i odbijania "kulki" :) O ile z rzucaniem nie będziecie mieli większych problemów, to odbicie wymaga sporej koncentracji tak byśmy żadnego dobicia nie spalili - komputer potrafi rzucać naprawdę pożądanie zakręcone piłki: najbardziej mylną, jest strasznie szybka piłka która 5 cm przed naszym pałkarzem zwalnia o połowę swoją prędkość, przez co z łatwością można się zamachnąć i mamy straconą jedną szanse... takich szans jest trzy - po trzech odpada jeden, także z trzech pałkarzy dozwolonych w rundzie...
Sposób rozgrywania się całego meczu jest podzielony na dwa etapy:
- pierwszy to system rzutu i odbicia piłki przy bazie głównej.
- drugi to obserwacja toru lotu piłki i naszych zawodników, których mamy za zadanie kierować tak by ją złapali.
Dodatkowo jest możliwość włączenia opcji managerskich - przez barierę językową, w ogóle nie wiem o co tam chodzi, więc o tym szczególe nic nie powiem :)
Co do muzyki... jest wystarczająco dobra i co najważniejsze stworzona z próbek dźwiękowych idealnie pasujących do klimatu meczu Baseballowego - dzięki temu czujemy się przywiązani do gry!
Gra z początku (zresztą jak każda ambitniejsza) stwarza pozory trudnej i niedostępnej, całe szczęście, że zmienia to się wraz z ilością spędzonego czasu nad dobijaniu piłki :) Grę polecić mogę tylko tym, którzy mają ogromny zapas cierpliwości i nie zniechęcają się po pięciu godzinach nieudanych meczy. Tym drugim polecam poczekać na "Szkołę KS.RainBall", z dokładnymi poradnikami jak zdobyć mistrzostwo...
...bowiem w swojej strukturze przypomina managera! Ale zaraz, po kolei: to że jest to Baseball już wiemy, a jak przedstawia się fabuła? Klasycznie: musimy zrobić wszystko, żeby wygrać sezon na pierwszej pozycji - czyi pokonać jak największą liczbę przeciwnych teamów - tych jest naprawdę kilka - tylko z tym problemem, że czas rozegrania meczu czasami jest bardzo długi! Na każdy mecz składa się 10 kolejek, w każdej można zdobyć nieograniczoną ilość punktów, chodź z pozoru wydaje się to łatwe to jednak jest całkiem odwrotnie niż by nam się wydawało! Tutaj zdobycie jednego kompletu trzech punktów graniczy z cudem! No może trochę przesadziłem, ale póki nie "wetrzemy" się w grę będzie to dosłownie: masakra! Będziesz modlił się o to by złapać lecącą piłkę i szybko bez zastanowienia rzucić ją do najbardziej zagrożonej bazy - pierwsza godzina spędzona z grą to koszmar który zapewne odstraszy miłośników spokojnej, prostej, szybkiej rozrywki.
Grafika w grze jest miła, ale nie nazbyt dziecinnie kolorowa. Postacie są małe, pulchne i przyjemne do oglądania - czyli takie jak pokochaliśmy w poprzednich częściach Kunio Kun - zastrzeżenie jedynie mam do twarzy - ale w grach na SNES'a Technos tym nigdy nie "błyszczał".
Sposób rozegrania meczy z początku wydaje się prosty, za sekundę trudny, a na koniec przejrzysty i nie wymagający wysiłku... to znaczy, że zanim nauczymy się dobrze grać - będziemy musieli dokładnie poznać i grę i zasady Baseballu! Przez cały czas gra stwarza pozory trudnej i nie do przejścia - wszystko zmienia się kiedy poznamy tajniki, rzucania i odbijania "kulki" :) O ile z rzucaniem nie będziecie mieli większych problemów, to odbicie wymaga sporej koncentracji tak byśmy żadnego dobicia nie spalili - komputer potrafi rzucać naprawdę pożądanie zakręcone piłki: najbardziej mylną, jest strasznie szybka piłka która 5 cm przed naszym pałkarzem zwalnia o połowę swoją prędkość, przez co z łatwością można się zamachnąć i mamy straconą jedną szanse... takich szans jest trzy - po trzech odpada jeden, także z trzech pałkarzy dozwolonych w rundzie...
Sposób rozgrywania się całego meczu jest podzielony na dwa etapy:
- pierwszy to system rzutu i odbicia piłki przy bazie głównej.
- drugi to obserwacja toru lotu piłki i naszych zawodników, których mamy za zadanie kierować tak by ją złapali.
Dodatkowo jest możliwość włączenia opcji managerskich - przez barierę językową, w ogóle nie wiem o co tam chodzi, więc o tym szczególe nic nie powiem :)
Co do muzyki... jest wystarczająco dobra i co najważniejsze stworzona z próbek dźwiękowych idealnie pasujących do klimatu meczu Baseballowego - dzięki temu czujemy się przywiązani do gry!
Gra z początku (zresztą jak każda ambitniejsza) stwarza pozory trudnej i niedostępnej, całe szczęście, że zmienia to się wraz z ilością spędzonego czasu nad dobijaniu piłki :) Grę polecić mogę tylko tym, którzy mają ogromny zapas cierpliwości i nie zniechęcają się po pięciu godzinach nieudanych meczy. Tym drugim polecam poczekać na "Szkołę KS.RainBall", z dokładnymi poradnikami jak zdobyć mistrzostwo...